Releaseschema's van Linux-distributies

Een van de aspecten van het werken met Linux ten opzichte van Windows is de verscheidenheid aan en de uitdagingen van verschillende releaseschema's. In de Windows-wereld is dit vrij eenvoudig: er is één product en het komt uit wanneer het uitkomt, wat ruwweg eens in de twee jaar of zo is. Iedereen die met Windows werkt, is zich zeer bewust van de aankomende releases, wanneer ze zullen plaatsvinden, wanneer ze in release candidate gaan, wanneer hun end of life is, enzovoort. Het is zeer helder en zeer eenvoudig.

In de Linux-wereld is dit heel anders. Het grootste verschil is uiteraard dat Windows één product is, één ding dat van één enkele leverancier komt. In Linux hebben we het over een “familie” van verwante producten van vele leveranciers, sommige met meerdere producten. Dit komt nog bovenop het releaseschema van de kernel dat van Linux zelf komt – waar we ons hier geen zorgen over zullen maken.

Elke distributie is uniek en neemt haar eigen releasebeslissingen. Sterker nog, het releaseschema is vaak een sleutelfactor in wat de ene distributie van de andere onderscheidt. Zo bieden alle drie de belangrijkste enterprise Linux-leveranciers bijvoorbeeld twee verschillende producten aan en in alle drie de gevallen draait het onderscheid voornamelijk om het releaseschema! Het concept van het releaseschema is dus zeker een belangrijk concept in deze markt.

Er zijn drie primaire release-“stijlen” die we aantreffen in alle besturingssystemen, niet alleen in Linux-distributies: long term release, short term release en rolling release. Elke releasestijl dient een ander doel, maar ze volgen over het algemeen allemaal een soortgelijke set regels.

Het idee van een release is dat de pakketten binnen een release niet zullen veranderen, buiten beveiligings- en stabiliteitspatches om. Dit is uiteraard gebaseerd op het gedrag van enterprise-leveranciers zoals zij vandaag de dag bestaan; elke willekeurige distributie kan ervoor kiezen om gevestigde normen wel of niet te volgen. Er zijn geen inherente wetten van het universum die dit gedrag maken tot wat het is; maar het is een sterke conventie en het concept van een release is op deze conventie gebaseerd.

Long Term Release

Dit releasemodel is het meest voorkomende in het algemene veld van enterprise-besturingssystemen en wordt buiten Linux gevolgd door systemen als FreeBSD, Solaris, AIX, Mac OSX en Windows. Long Term Releases, vaak aangeduid met LTS, zijn ontworpen rond trage veranderingstempo's van systemen, met jaren, soms vele jaren, tussen grote systeemreleases, waardoor IT-teams migraties veel langer kunnen vermijden en softwareleveranciers doelen krijgen die lange tijd stabiel zijn.

In de enterprise Linux-wereld bieden alle leveranciers ten minste één Long Term Release-product aan. Dit zijn de meest geïmplementeerde producten.

Bij Red Hat zijn de producten RHEL en CentOS long term releases met extreem lange releasecycli – niet volgens een vast schema, maar momenteel met een release elke drie tot vier jaar.

Suse heeft twee LTS-producten: Suse Linux Enterprise Server en openSuse Leap. SLES hanteert een releaseschema dat momenteel tussen de drie en vijf jaar ligt en openSuse Leap is relatief nauw gebaseerd op de SLES-releases.

De LTS-release van Ubuntu heet toepasselijk LTS en komt elke twee jaar uit in de even jaren, in april, met de regelmaat van de klok. Ubuntu heeft momenteel de kortste releasecyclus van alle LTS-producten in deze categorie.

Alle Long Term Releases hebben minor releases die tussen de major releases uitkomen en kleine wijzigingen of aanpassingen aan de besturingssystemen aanbrengen die groter zijn dan passend zou zijn om met een patch uit te brengen, maar niet groot genoeg om de release van een nieuw besturingssysteem te rechtvaardigen. Het idee van deze minor releases is dat ze klein genoeg zijn om niet “breaking” te zijn, waardoor software die op de major release is gericht gedurende de hele major releasecyclus functioneel blijft. Major releases worden als “breaking” beschouwd, met grote wijzigingen zoals significante nieuwe kernelfuncties, wijzigingen in pakketkeuzes, nieuwe compilerfuncties, andere bibliotheken, enzovoort.

Short Term of Rapid Release

Releaseschema's voor de lange termijn creëren uiteraard problemen voor degenen die op zoek zijn naar modernere pakketten en functies. Om dit aan te pakken, bieden alle enterprise Linux-leveranciers een short term release-product aan.

Red Hat levert de Fedora-distributie, die ongeveer elke zes maanden uitkomt, maar met een flexibel schema. Fedora is niet bepaald een aparte distributie ten opzichte van RHEL en CentOS, maar in plaats daarvan wordt zo nu en dan een Fedora-release uitgekozen om de “basis” te vormen voor een toekomstige RHEL- en CentOS-release. De basis is niet rechtstreeks en sommige pakketten uit latere Fedora-releases worden er soms aan toegevoegd, sommige wijzigingen worden doorgevoerd, maar de grondbeginselen komen nauw overeen met een Fedora-release. De Fedora-release wordt bevroren en aan uitgebreide tests onderworpen voordat deze een long term RHEL-release wordt.

De Suse-familie gebruikt geen short term release-product en is hierin uniek.

Ubuntu hanteert een enigszins andere strategie dan Red Hat. Ubuntu brengt elke zes maanden een product uit, volgens een zeer vast schema. Elke vierde release wordt aangemerkt als de long term release, de overige drie zijn short term releases. Dit zorgt voor een veel eenvoudiger en rechttoe rechtaan systeem dan de manier waarop Red Hat werkt, waarbij gebruikers van short term releases en gebruikers van long term releases elke twee jaar gedurende zes maanden overlappen.

Rolling Release

Het type releaseschema met het snelste tempo is dat van de rolling release, wat in principe continu plaatsvindt. Deze releasestrategie is ongebruikelijk, maar wordt de laatste tijd serieuzer genomen. Alleen Suse biedt met de openSuse Tumbleweed-distributie vandaag de dag een enterprise rolling release-systeem. Updates kunnen zo vaak als om de paar dagen plaatsvinden.

In tegenstelling tot andere releaseschema's die grote groepen pakketten nemen en deze als één enkele release “bevriezen”, heeft de rolling release updates van individuele pakketten die uitkomen zodra ze klaar zijn. Updates zijn dus klein, maar constant. Dit maakt vereenvoudigde aanpassing mogelijk doordat wijzigingen op microschaal blijven, maar het maakt het zeer moeilijk om één enkel, voorspelbaar doel te creëren.

Wie op zoek is naar de meest actuele pakketten en de allernieuwste functies, zal merken dat rolling releases de beste manier zijn om alles zo actueel mogelijk te houden.

---

Een belangrijk inzicht in releaseschema's is dat dit niet rechtstreeks gekoppeld is aan de lengte van de ondersteuning die aan een release wordt gegeven, noch een indicatie geeft van de hoeveelheid tests die in elke release wordt gestoken.

Elke releasestijl speelt een belangrijke rol in het systeemecosysteem en door verschillende releasestijlen te hanteren, heeft de enterprise Linux-wereld een grotere verscheidenheid en flexibiliteit om een breder scala aan behoeften te bedienen dan anders haalbaar zou zijn.

Momenteel zijn long term releases het meest prominent en populair in systeembeheer, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat deze trend zal aanhouden. De algehele stabiliteit in de gehele enterprise Linux-ruimte is toegenomen en de behoefte aan actualiteit is zo vaak een kritischere zorg dat distributies met een sneller tempo steeds gewilder worden.